به گزارش خبرنگار مهر، حجتالاسلام علوی تهرانی در سخنانی با تبیین آیه شریفه «أولئک یسارعون فی الخیرات و هم لها سابقون» اظهار داشت: مراد از کسانی که در خیرات شتاب میکنند و از دیگران پیشی میگیرند، امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب(ع) است؛ چرا که هیچکس در مسیر خیر و فضیلت از آن حضرت سبقت نگرفته است.
وی با اشاره به روایات اهلبیت(ع) افزود: پیامبر اکرم(ص) در بیان فضائل امیرالمؤمنین(ع) فرمودند: «یا علی، لم یسبقک أحد»؛ یعنی هیچکس در نیکیها بر تو پیشی نگرفته است. به گفته ایشان، امیرالمؤمنین(ع) نخستین ایمانآورنده به پیامبر(ص)، نخستین نمازگزار در کنار ایشان، نخستین یاور رسالت و نخستین کسی است که در قیامت همراه پیامبر(ص) از خاک برمیخیزد.
علوی تهرانی ادامه داد: حضرت علی(ع) نخستین عبورکننده از صراط، نخستین واردشونده بر حوض کوثر و صاحب لوای حمد است. همچنین بنابر روایات، درخت طوبی از آنِ ایشان است که ریشهاش در خانه امیرالمؤمنین(ع) و شاخههایش در خانههای شیعیان و محبان آن حضرت قرار دارد.
این خطیب با اشاره به ماجرای کربلا و روز یازدهم محرم گفت: عمر سعد پس از شهادت امام حسین(ع)، دستور داد کشتههای سپاهش دفن شوند اما پیکرهای مطهر شهدای کربلا، بهویژه بدن شریف امام حسین(ع)، روی خاک و زیر آفتاب رها بماند. او سپس دستور حرکت کاروان اسیران اهلبیت(ع) به سمت کوفه را صادر کرد.
وی افزود: اهلبیت(ع) را بر شتران بیمحمل سوار کردند؛ شترهایی که نه پوشش و حفاظی داشتند و نه امکان حفظ حرمت و عفت بانوان حرم را فراهم میکردند. حضرت زینب(س) در اعتراض به این رفتار فرمودند: آیا دستور میدهی نامحرمان ما را سوار کنند، در حالی که ما امانتهای رسول خدا هستیم؟
علوی تهرانی با بیان اینکه وداع اهلبیت(ع) با پیکرهای مطهر شهدا از جانسوزترین بخشهای این واقعه است، اظهار داشت: حضرت زینب(س) در کنار پیکر برادر فرمودند: الهی تقبل منا هذا القلیل و سپس با رسول خدا(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س) و امام حسین(ع) سخن گفتند و از مظلومیت اهلبیت(ع) و شهادت سیدالشهدا(ع) شکایت کردند.
او همچنین به وداع حضرت امکلثوم(س) و حضرت سکینه(س) با پیکرهای شهدا اشاره کرد و گفت: این صحنهها نشاندهنده اوج غربت اهلبیت(ع) و عمق فاجعه کربلاست؛ فاجعهای که نهتنها یک نبرد، بلکه آزمون بزرگ وفاداری و رسالتمداری در تاریخ اسلام بود.
این سخنران در ادامه با اشاره به حرکت کاروان اسیران به کوفه تصریح کرد: ابنزیاد فضای شهر را از پیش مهندسی کرده بود تا مردم با حالتی خاص، شاهد ورود اهلبیت(ع) باشند. با این حال، واکنش مردم کوفه یکدست نبود؛ برخی شادمانی میکردند، برخی اندوهگین بودند و برخی نیز از کوتاهی خود اظهار ندامت میکردند.
وی خاطرنشان کرد: امام سجاد(ع) در برابر گریه برخی از کوفیان که اهل یاری نبودند، با صراحت موضع گرفتند و آنان را به مسئولیتگریزی و بیوفایی متهم کردند. به گفته او، خطبههای حضرت زینب(س) و سایر اهلبیت(ع) در کوفه، از نقاط عطف تاریخی این واقعه است که در جلسهای دیگر به تفصیل به آن پرداخته خواهد شد.
