به گزارش خبرنگار مهر؛ از اواخر ژوئیه ۲۰۲۶، گزارشهایی از نفوذ و اختلال در سامانههای آب چندین ایالت منتشر شده و برخی رسانهها و مقامات امنیتی آمریکایی، بدون انتشار اسناد انتساب فنی و اطلاعاتی نهایی، انگشت اتهام را به سوی هکرهای نزدیک به ایران گرفتهاند. اهمیت این رویدادها بیش از پیچیدگی فنی حملات، به گستره جغرافیایی آنها و ورود مهاجمان به محیط فناوری عملیاتی بازمیگردد. در چنین شرایطی، یک رخداد سایبری میتواند به افت فشار آب، اختلال در پمپاژ یا توقف موقت تأسیسات منجر شود.
اهمیت مقیاس گسترده حملات سایبری
نقطه کلیدی موج اخیر در تاریخ ۲۸ ژوئیه رقم خورد. در این مقطع زمانی مقامات ایالت مینهسوتا اعلام کردند تأسیسات آب و فاضلاب بیش از ۳۰ جامعه محلی با یک حمله سایبری هماهنگ مواجه شدهاند. گزارش وبگاه «StateScoop» منشأ حملات را در زمان اعلام اولیه نامشخص توصیف کرد.
در روزهای بعد، گزارشهایی از رخدادهای مشابه در ایالتهای دیگری از جمله آرکانزاس، جورجیا، نیوجرسی و میشیگان منتشر شد. همین پراکندگی جغرافیایی، رخداد را از الگوی معمول نفوذ سایبری به یک تأسیسات محلی فراتر برد. اهمیت این مسئله زمانی روشنتر میشود که ساختار صنعت آب آمریکا در نظر گرفته شود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در دادههای جدید خود از بیش از ۱۴۸ هزار سامانه عمومی آب سخن میگوید و دادههای تاریخی این نهاد نیز شمار این سامانهها را بیش از ۱۵۰ هزار مورد اعلام کردهاند.
به باور کارشناسان، چنین ساختار بهشدت پراکندهای یک تناقض امنیتی ایجاد کرده است. پراکندگی، امکان ایجاد یک نقطه شکست واحد برای کل شبکه آب آمریکا را کاهش میدهد، اما همزمان هزاران هدف کوچک با توان مالی، نیروی انسانی و بلوغ سایبری متفاوت ایجاد میکند. اسناد رسمی آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) نیز نشان میدهد بخش اعظم سامانههای آب آمریکا کوچک ستند و همین مسئله چالش ظرفیت فنی و پایداری آنها را به یک چالش دیرینه تبدیل کرده است.
انتساب به ایران؛ فاصله میان ظن اطلاعاتی و اثبات عمومی
حساسترین بخش از ادعای مطرح شده، ادعاها درباره هویت عامل حملات است. گزارشها تصریح میکنند که دولت آمریکا هنوز انتساب رسمی و عمومی موج هماهنگ اخیر را اعلام نکرده و در مقابل، مجموعهای از ادعاهای امنیتی و رسانهای، فرضیه ارتباط حملات با ایران را برجسته نموده است.
سازمانهای امنیتی آمریکا پیشتر درباره فعالیت بازیگران منتسب به ایران علیه تجهیزات فناوری عملیاتی متصل به اینترنت هشدار داده بودند. در همین راستا، افبیآی در فهرست هشدارهای خود از فعالیت بازیگران نزدیک به ایران علیه کنترلکنندههای منطقی برنامهپذیر (PLC) در بخشهای مختلف زیرساخت حیاتی آمریکا سخن گفته است. همچنین، دیگر نهادهای آمریکایی نیز در یک هشدار مدعی شدهاند بازیگران وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ تجهیزات کنترلکنندههای منطقی برنامهپذیر و رابطهای متصل به اینترنت را هدف گرفته و در مواردی از گذرواژههای پیشفرض یا فقدان گذرواژه بهره بردهاند.
همزمان، روایت سیاسی در واشنگتن یکدست نبوده است. دونالد ترامپ پس از انتشار نخستین اخبار، تردید خود درباره ایرانی بودن ماهیت حملات را اعلام کرد. در مقابل، رسانه واشنگتنپست به نقل از منابع خود مدعی شد نهادهای اطلاعاتی آمریکا نسبت به مسئولیت ایران در این حملات سایبری اطمینان دارند. این در حالی است که تعیین واحد عملیاتی مشخص همچنان محل بررسی است.
این در حالی است که انتساب حملات سایبری فرایندی چندلایه به شمار میرود و تشابه ابزار، زیرساخت، هدف یا شیوه عملیات به تنهایی برای اثبات مسئولیت یک دولت کفایت نمیکند. از همین روی، تا زمان انتشار شواهد فنی، شاخصهای نفوذ، زیرساخت فرماندهی، تحلیل بدافزار و مبانی اطلاعاتی قابل ارزیابی، نسبت دادن قطعی موج اخیر به نیروهای ایرانی و تعریف آن در قالب جنگ اخیر با نیروهای متجاوز آمریکایی از منظر تحلیلی زودهنگام خواهد بود.
نقش اینترنت به عنوان دروازه نفوذ سایبری به محیط صنعتی
موج اخیر یک مسئله ساختاری را نیز آشکار کرده است. بخشهایی از زیرساخت کنترل صنعتی آمریکا همچنان به شکلی به اینترنت متصل هستند که امکان شناسایی و هدفگیری آنها را افزایش میدهد. گزارشهای منتشر شده، با ارجاع به دادههای شرکت امنیت سایبری «Forescout» از شناسایی بیش از ۲۸۰۰ سیستم کنترل مرتبط با سامانههای آبی آمریکا خبر میدهد که در اینترنت قابل مشاهده هستند.
قرار گرفتن یک کنترلکننده منطقی برنامهپذیر یا سامانه کنترل صنعتی در معرض اینترنت به معنای امکان تصرف آن نیست. ترکیب این وضعیت با گذرواژههای پیشفرض، پیکربندی ضعیف، تجهیزات قدیمی، دسترسی از راه دور ناامن و فقدان جداسازی مناسب میان شبکههای فناوری اطلاعات و فناوری عملیاتی میتواند سطح حمله را به شکل محسوسی افزایش دهد. هشدارهای رسمی افبیآی نیز بر استفاده مهاجمان از تجهیزات متصل به اینترنت تأکید دارند.
از حمله سایبری تا افت فشار و اختلال فیزیکی
ویژگی مهم حملات اخیر، گزارش برخی پیامدهای عملیاتی است. براساس روایت منتشرشده از افبیآی، در بعضی رخدادها افت فشار آب و آبگرفتگی گزارش شده و کاهش فشار میتواند خطر ورود آب زیرزمینی تصفیهنشده به شبکه لولهکشی را افزایش دهد.
به عنوان مثال، در شهر راهام در مینهسوتا، تأسیسات آب برای چند ساعت از مدار خارج شد و مقامات محلی از حدود ۱۷۰۰ ساکن این منطقه خواستند مصرف خود را کاهش دهند. همچنین، در منطقه کلیتون کانتی جورجیا نیز پس از اختلال در ایستگاه پمپاژ و کاهش فشار، دستور احتیاطی جوشاندن آب صادر شد. اطلاعیه رسمی شرکت آب منطقه تأیید میکند که افت یا قطع فشار رخ داده و نمونهبرداری و آزمایش کیفیت آب در دستور کار قرار گرفته است.
این نمونهها نشان میدهند مرز میان امنیت سایبری و ایمنی عمومی در زیرساخت آب تا چه اندازه باریک شده است. کنترل پمپ، فشار، شیرها و فرایندهای تصفیه در محیط دیجیتال صورت میگیرد و اختلال در این لایه میتواند مستقیماً به مسئله استمرار خدمات عمومی تبدیل شود.
جمعبندی
موج حملات سایبری تابستان ۲۰۲۶ به تأسیسات آب آمریکا، دو مسئله متفاوت را در بر میگیرد. موضوع نخست به عامل حملات مربوط میشود که مقامات، رسانهها و منابع اطلاعاتی آمریکایی در حال ساختن روایت انتساب آن به ایران هستند و شواهد عمومی موجود هنوز برای داوری مستقل درباره مسئولیت دقیق حملات صورت گرفته، محدود است. نکته دوم، آسیبپذیری ساختاری بخش آب آمریکا است که مستندات رسمی خود این کشور آن را بسیار روشنتر از هر منبع دیگری نشان میدهند.
وجود نزدیک به ۱۵۰ هزار سامانه عمومی آب با ظرفیتهای امنیتی بسیار متفاوت، تجهیزات عملیاتی متصل به اینترنت و سابقه سوءاستفاده از گذرواژههای پیشفرض، محیطی ایجاد کرده است که حتی عملیات سایبری با پیچیدگی محدود نیز میتواند پیامد عملیاتی و روانی قابل توجهی ایجاد کند. دادههای آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده گستردگی این اکوسیستم را تأیید میکند و هشدارهای افبیآی نیز نشان میدهد حفاظت از تجهیزات مذکور اکنون به یکی از نگرانیهای رسمی امنیت زیرساخت آمریکا تبدیل شده است.
