در باب سینمای جهان برای شما علاقه مندان خبر داریم مبنی بر اینکه “کن لوچ؛ فریادرس طبقه کارگر در سینما – اخبار سینمای ایران و جهان” که پیشتر بدان میپردازیم.

جام جم: کن لوچ، کارگردان انگلیسی در تازه ترین فیلمش «من، دنیل بلیک» چنان تصویر مخوفی از انگلیس عرضه می‌کند که چندان با تصویر رویایی مطرح شده از زندگی راحت و بنا شده بر رفاه غرب و اروپا تطابق ندارد. با این وجود بیان مشکلات عدیده و طاقت‌فرسای انگلیس، به هیچ‌وجه گل درشت و شعاری نیست و لوچ با تجربه سال‌ها فیلمسازی، حرفش را در شکل قصه‌ای آشنا و روزمره و فیلمی ناتورالیستی می‌زند.

من، دنیل بلیک که برنده نخل طلای کن ۲۰۱۶ شد، قصه یک کارگر حدودا سالخورده را با بازی خوب و همدلی برانگیز دیو جونز روایت می‌کند که به دلیل یک حمله قلبی به وسیله دکتر از کار کردن منع می‌شود، از این جهت تنها راهی که برایش باقی می‌ماند، دریافت مستمری بیکاری از دولت است، با اینحال بروکراسی و سیستم اداری انگلیس بعد از این‌که دنیل بلیک را تحت فشار روحی قرار می‌دهد، درنهایت ایشان را باوجود بیماری قلبی شایسته دریافت مستمری نمی‌داند. با این اوصاف بلیک در همان اداره سنگ‌انداز با مادری از طبقه فرودست اجتماع آشنا می‌شود که برای ادامه زندگی و تامین مخارج دو فرزند خردسالش احتیاج به پشتیبانی دارد، با اینحال سیستم خردکننده دولتی، رفتاری با ایشان می‌کند که شبیه به آن را با پیرمرد شریفی چون بلیک کرده است.

در چنین شرایطی که دولت انگلیس تحت لوای قانون، از قبیل منگنه و ابزار خردکن از مردمی بی‌دفاع و بی‌پناه پذیرایی می‌کند، تنها چاره کار و راه‌حل بقا، دستگیری و یاری خود آن آدم‌هاست. بلیک که چندسالی می‌شود همسرش را از دست داده، با نگاهی پدرانه به کتی نزدیک می‌شود و به نحوی در مکان پدربزرگ فرزندانش قرار می‌گیرد و با این‌که خودش در مرداب بیماری و بیکاری دست و پا می‌زند، تلاش می‌کند زندگی نکبت‌بار این خانواده بی‌پناه را برایشان قابل تحمل‌تر کند.

فیلم پر از سکانس‌هایی است که بدون هیچ تلاشی برای سانتیمانتالیسم و احساسات‌گرایی افراطی، تماشاگر را متاثر می‌کند، با اینحال آنچه بیش از ابراز احساسات و همراهی و همدردی با شخصیت‌های گرفتار در بروکراسی دولت ارزش می یابد، تعجبی است که مخاطب از دیدن انبوه بی‌خانمان‌ها و فقرا و نهادهایی چون بانک غذا در کشوری که از مدعیان رفاه شهروندان در دنیاست، نصیبش می‌شود.

کن لوچ، فیلمساز چپگرای انگلیسی که ۱۷ ژوئن ۱۹۳۶ به دنیا آمد، زمان زیادی ست متعهدانه، فریاد طبقه کارگر و بی‌خانمانی شهروندان را در بریتانیا نمایندگی می‌کند و مصائب و مشکلات ناشی از سیستم و رفتار غلط دولت انگلیس را به تصویر می‌کشد. لوچ از زبان مردمی حرف می‌زند زبانشان در طرف دیگر رفتار ظاهرالصلاح با اینحال باطنی خبیث و مرگبار و بی‌اعتنا به انسانیت، بند آمده و دستشان هم به نقطه ای برای دادخواهی بند نیست.

امیدواریم خبر “کن لوچ؛ فریادرس طبقه کارگر در سینما – اخبار سینمای ایران و جهان” مورد استقبال شما قرار گرفته است. درصورت تمایل این خبر را برای دوستان خود ارسال نمائید.

منبع

  • برچسب ها:

    به اشتراک بگذارید :

    مطلب قبل و بعد
    مطالب مشابه

    شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

    - کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
    - آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد