در باب سینمای ایران برای شما علاقه مندان خبر داریم مبنی بر اینکه “بی تدبیری مجریان جشن انجمن منتقدین و فرصتی برای جلوه گری و خودنمایی/ بوقی که از سرگشادش دمیده شد! – اخبار سینمای ایران و جهان” که پیشتر بدان میپردازیم.

سینماپرس: علی اکبر عبدالعلی زاده/ جشن منتقدین که مقرر شده بود کارکردی تخصصی داشته باشد به سرنوشت دیگر جشنواره‌های سینمایی دچار شد و تمام انرژی خود را صرف جلب نظر چهره‌ها و ستاره‌های سینمایی برای حضور در این جشن کرد.

انجمن منتقدین سینمای ایران در سال‌های واپسین با اجرا جشن سالانه تلاش دارد حضور حرفه‌ای عضو های خود را عمق ببخشد؛ با اینحال هرسال دریغ از پارسال. جشن منتقدین که مقرر شده بود کارکردی تخصصی داشته باشد به سرنوشت دیگر جشنواره‌های سینمایی دچار شد و تمام انرژی خود را صرف جلب نظر چهره‌ها و ستاره‌های سینمایی برای حضور در این جشن کرد. گویی منتقدین سینمایی از حضور و نظر ستاره‌های سینما اعتبار می‌گیرند.

با این اوصاف در ساختار اجرا نیز دچار خطا شد و تا سطح لابی چندنفری از حاضران در صنف پایین آمد تا جایی که بسیاری از مؤثرین عرصه نشریات تخصصی و منتقدین از حضور در جشن تخصصی خود پرهیز می‌کنند.

امسال با اینحال ترکیب مهمانان و جایزه دهنگان حواشی‌ای را پدید آورد که به بیراهه رفتن این جشن را به رخ کشید.

۱-  انتخاب فرزاد حسنی به نوعی مجری جشنی که قراراست حضوری آکادمیک از یک صنف را تثبیت کند نخستین خطای مجریان است. برگزارکنندگانی که پیش‌ازاین نیز نمایش داده‌اند تصور می‌کنند با حضور یک چهره بی‌توجه به مکان اعتباری ایشان قادر اند مشکلات برنامه‌ریزی و اجرایی یک جشن را لاپوشانی کنند. این سئوال پیش می آید که اساسا نباید همین برنامه با اجرای مجریان معتبری چون  اسماعیل میرفخرایی یا اکبر عالمی برگزار شود؟ تا یک هنرمند پیشکسوت عصابی خارج از برنامه به وسیله مجری به صحنه دعوت نشود!؟

۲-  وقتی یک جشن کیفی و تخصصی را قربانی حضور ستاره‌ها می‌کنیم باید منتظر باشیم حتی چهره پیشکسوتی از قبیل استاد مشایخی با دیدن نبود تصویر خود در تیزر جشنواره برآشفته شود و باوجود تجربه بسیار، واکنشی تند به همکار قدیمی خود نشان دهد. دقت کنیم که واکنش ایشان درواقع درمقایسه با بی‌توجهی مجریان در عرضه تصویری درست از مؤثرین سینمای ایران بوده و این رخداد در نگاه در ابتدا، نشان از بی‌تدبیری مجریان جشن امسال دارد.

۳-  بدترین نوع بی‌تدبیری هم در ترکیب اهداکنندگان جشنواره رخ داد. در شرایطی که مجریان می‌دانند قراراست محمدحسین مهدویان برای فیلم ماجرای نیمروز دیپلم افتخار بهترین کارگردانی را دریافت کند از جعفر پناهی و محسن امیر یوسفی برای اهدای جایزه به ایشان دعوت کرده‌اند! مگر روحیه و مرام جعفر پناهی را نمی‌شناسند، مگر نمی‌دانند ایشان از هر بهانه‌ای برای جلوه گری سود می‌برد. اهالی سینما که می‌دانند حیات حرفه‌ای ایشان در مخالف خوانی‌های سطحی است. پناهی که حاضر نیست دیپلم افتخار تنها داوری آکادمی سینمایی کشور را به انتخاب آن بدهد، همانی است که سال‌ها حقوق‌بگیر سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران بوده؛ یعنی از همان منبع _ به اصلاح خودش حکومتی ای – ارتزاق می‌کرده که وقتی دیگران از روش آن فیلم بسازند فرصتی می‌شود برای جلوه گری! دقت کنید که ایشان حاضر نیست دیپلم افتخار را به صاحبش بدهد با اینحال از صحنه هم پائین نمی‌آید چونکه از هیچ فرصتی برای خودنمایی چشم‌پوشی نمی‌کند؛ یعنی به جشن و داوری و نظم اجرا توهین می‌کند با اینحال از صحنه چشم‌پوشی نمی‌کند. اکنون جعفر پناهی که مرام مشخصی دارد و توقعی بیش از این از ایشان نمی‌رود! این‌که مجریان جشنی تخصصی دچار این خطا شوند نشان از چه چیزی دارد؟ آیا آن‌ها نابلد هستند؟ یا در ‌پی تغییر مسیر و غلتیدن در جریان روز هستند و حاضرند تمام موجودیت و سوابق خود را انکار کنند؟ یا درباره این مثال ویژه منافع مشخصی را دنبال می‌کنند؟ ممکن است هم اساساً در جستجوی ایجاد حاشیه و به تعطیلی کشاندن یک جشن تخصصی سینمایی هستند؛ تنها جشنی که با توجه به رأی  آکادمی پیش می‌رود و قرار نیست دچار سیاست‌بازی شود.

۴-  خطای دیگر فراموش کردن اولویت‌های این گعده تخصصی است. اینکه جشنی برگزار کنیم در قواره همه جشن‌ها و جشنواره‌های سینمایی دیگر چه دردی از سینمای ایران درمان می‌کند؟ برنامه ریزی شده است جشن منتقدین سینمای ایران خوانش متفاوتی از جریان‌های جاری در سینما باشد. حال‌آنکه انگار بوق را از سر گشادش بدمیم، منتقدین در جشن خودشان با ناهماهنگی و بگیروببندهای بیشتری هم روبرو شدند. به‌نحوی‌که معمول است کارت مردم برایشان ارسال می‌شود بازهم که کارت دعوت از مهمانان برایشان ارسال می‌شود. در صورت نبود امکان ارسال، فردی آشنا با اعضا در محل تحویل حضور دارد و در فضایی محترمانه کارت عضو های انجمن که در این جشن اساسی ترین مهمانان هستند را تحویل می‌دهد نه اینکه برای تحویل از عضو های انجمن کارت ملی بخواهد!

۵-  مجریان در باب بزرگداشت‌ها هم دچار خطا شده‌اند. واقعاً در جشنواره‌های دیگر بزرگداشت بازیگر و کارگردان و … کم داریم؟ جشن منتقدین سینما به نظر مکان والاتری دارد و می‌بایست به فعالیت‌ها و کسانی بها بدهد که خدمات بنیادین به سینما کرده‌اند و به مردم برجسته‌ای پرداخت کند که در جشنواره‌های دیگر از قلم می‌افتند. پژوهشگر و منتقد مؤثر و رسانه دلسوز و … برای این مکان اولویت دارد نه اینکه برای خالی نبودن عریضه همراه با ستاره‌ها از یک پژوهشگر هم تقدیر کنیم. آن‌قدر در خطای خود پیشرفته‌اند که زمان زیادی ست بخش نبردی و صنفی جشن را یا برگزار نمی‌کنند یا در مراسمی مستقل برپا می‌کنند؛ یعنی یک جشن برای ازمابهتران یک دور همی آخر شب هم برای رعایا!

۶-  مردها! جشن منتقدین سینما مانند همپایان جهانی‌اش وقتی دلنشین است که آرای آن بدون تغییر و حاصل نگاه عضو های آکادمی اش باشد. این جشن احتیاج به نگاه و نگاه تبلیغاتی  ندارد. این جشن تنها نیازمند حضور عضو های انجمن و برگزیدگان همان سال است و با حضور جمعیت علاقه‌مندان سینما اعتبار نمی‌گیرد. برای جشن انجمن منتقدین پسندیده نیست که محفلی برای لابی شخصی شود یا جولانگاه کسب تجربه برای کسانی که مهلت‌های بی‌شماری را برای کوچکی خود هزینه کرده‌اند.

۷-  نامه جعفر گودرزی دبیر جشن به حاشیه‌های جشن دیگر عذر بدتر از گناه است. وقتی انتخابات هیئت‌مدیره با حضور حداقلی اعضا برگزار می‌شود باید منتظر شگفتی‌های بیشتری باشیم. ممکن است در زندگی روزمره فراموش کردن خطاهای فردی، کار شایسته‌ای باشد با اینحال در فعالیت‌های گروهی و صنفی اعتماد به کسانی که پیوسته منافع شخصی را به منافع، اعتبار و حیثیت یک صنف ترجیح داده‌اند خطای بزرگی است که اگر به سادگی از کنار آن بگذریم پیوسته باید تأثیر مخرب این بی‌دقتی را تحمل‌کنیم.

•  علی‌اکبر عبدالعلی‌زاده عضو انجمن منتقدین سینمای ایران

امیدواریم خبر “بی تدبیری مجریان جشن انجمن منتقدین و فرصتی برای جلوه گری و خودنمایی/ بوقی که از سرگشادش دمیده شد! – اخبار سینمای ایران و جهان” مورد استقبال شما قرار گرفته است. درصورت تمایل این خبر را برای دوستان خود ارسال نمائید.

منبع

  • برچسب ها:

    به اشتراک بگذارید :

    مطلب قبل و بعد
    مطالب مشابه