در باب سینمای جهان برای شما علاقه مندان خبر داریم مبنی بر اینکه “بررسی رابطه تاریخی سینمای ایران و جشنواره فیلم «کن» – اخبار سینمای ایران و جهان” که پیشتر بدان میپردازیم.

نخستین فیلمی که با اسم ایران در جشنواره فیلم کن حضور پیدا کرد، فیلمی با عنوان «چریکه تارا» که کارگردانی «بهرام بیضایی» در سال ۱۳۵۹ بود که به توجه به عدم مجوز از جانب ایران خود را به جشنواره کن رساند و در آنجا اکران شد. از آن سال به مدت ۱۰ سال ایران کلیه روابط سینمایی‌اش را با جشنواره فیلم کن قطع کرد، تا سال ۱۳۷۰ یعنی سالی که «خسرو سینایی» با فیلمی به اسم «در کوچه‌های عشق» وارد این جشنواره شد. یک سال بعد یعنی در سال ۱۳۷۱ اولین جایزه سینمای ایران در جشنواره فیلم کن به وسیله «عباس کیارستمی» برای فیلم «زندگی و دیگر هیچ»

 بدست آمد.

فتحِ بابِ کیارسمتی

این فیلم در این دوره موفق شد جایزه بخش نوعی نگاه را به مالکیت خود درآورد. این جایزه فتح بابی شد برای حضور پر رنگ «عباس کیارستمی» در جشنواره فیلم کن به گونه‌ای که ایشان پنج سال بعد یعنی در سال ۱۳۷۶ موفق شد بالاترین جایزه این جشنواره یعنی نخل طلا را برای فیلم «طعم گیلاس» بدست آورد. از این سال بود که پای کارگردانانی چون «محسن مخملباف» و «بهمن قبادی» هم به جشنواره فیلم کن

 باز شد.

با اینحال سال ۱۳۸۶ سرآغاز نگاه تازه جشنواره فیلم کن درمقایسه با فیلم‌هایی بود که از ایران یا به کارگردانی یک ایرانی به آن جشنواره می‌آمد. در این سال فیلم «پرسپولیس» به کارگردانی «مرجانه ساتراپی» به نمایش سود و مورد استقبال بسیار منتقدین قرار گرفت. این سال به گفته بسیاری از صاحبنظران سرآغازی بود بر یک اصل مهم برای هیأت انتخاب، فیلمی انتخاب می‌شود که به نحوی رویکردی انتقادی درمقایسه با جمهوری اسلامی ایران داشته‌باشند.

فیلم بدون مجوز در کن

در سال ۱۳۸۷ این نگاه ادامه پیدا کرد و فیلم «ترانه تنهایی تهران» به کارگردانی «سامان سالور» به این جشنواره راه پیدا کرد. سال بعد یعنی ۱۳۸۸ سالی بود که جایزه‌ای دیگر به وسیله یک سینماگر ایرانی بدست آمد. فیلمی که بدون مجوز در ایران ساخته شد و خود را به این جشنواره رساند. «کسی از گربه‌های ایرانی خبر ندارد» اثر «بهمن قبادی» که به بررسی مسئله خوانندگان زیرزمینی در ایران پرداخت و جایزه بخش نوعی نگاه شصت و دومین جشنواره فیلم کن را به خود اختصاص داد.

فستیوالِ سیاسی

در سال ۱۳۸۹ در جستجوی محکومیت قضایی «جعفر پناهی» در ایران، متصدیان جشنواره کن، علناً وارد مبارزه با ایران شدند و ضمن رد ۲۰ فیلم ارسالی از جمهوری اسلامی، اسم «جعفر پناهی» فیلمساز زندانی ایرانی را در لیست هیأت داوران فستیوال قید کردند و در مراسم افتتاحیه یک صندلی خالی برای ایشان همراه با دیگر عضو های هیأت داوران قرار دادند. ولی باید گفت فیلم «رونوشت برابر اصل است» به کارگردانی «عباس کیارستمی» که در این جشنواره به نمایش سود را کالا مشترک بلژیک، فرانسه و ایتالیا نامیدند و آن را تحت نام تولید ایران به رسمیت نشناختند.

در سال ۱۳۹۰ در جستجوی محکومیت «بهمن قبادی» و «محمدرسول اف» این دو را تحت نام مهمان ویژه عرضه کردند و فیلم آخر «محمد رسول‌اف» را با اسم «به امید دیدار» در قسمت بهترین کارگردانی نوعی نگاه برنده مطرح کردند. در این سال شبکه «بی بی سی» طی خبری در خصوص رابطه سینمای ایران و جشنواره فیلم کن اقرار کرد که جشنواره فیلم کن در این سال‌ها به فیلم‌های ایرانی که بر خلاف رویه معمول و بدون مجوز ساخته شده‌اند، توجه ویژه ای دارد.

در سال ۱۳۹۴ فیلم «ناهید» به کارگردانی «آیدا پناهنده» در قسمت نوعی نگاه جایزه آتی نویدبخش را از آن خود کرد. فیلم «ناهید» غیر از کسب جایزه در این جشنواره هیچ گاه در ایران نتوانست مخاطبانی را برای خود بدست آورد. سال ۱۳۹۵ نیز سال به همراه جایزه در جشنواره کن برای سینمای ایران بود. در این سال «اصغر فرهادی» موفق شد مجددا جایزه بهترین فیلمنامه را برای خود رقم بزند.

واکنش رسانه سعودی

و با اینحال سال ۱۳۹۶ هم اخبار با مزه ای برای خود داشت. پیش از هرچیز ناگهان خبری نشریهها را درگیر خود کرد، فیلم «لرد» به کارگردانی«محمد رسول اف» _که نه فقط اجازه اکران در جشنواره فیلم فجر را پیدا نکرده بود، مجوز نمایش نیز نداشت و با توجه به طرحی دیگر توانسته بود مجوز تولید بگیرد_ سر از جشنواره فیلم کن درآورد. فیلمی که حاوی محتوایی ضدایرانی است. از دیگر حواشی این فیلم این بود که چند روز قبل نیز روزنامه «الحیاه» پرمخاطب‌ترین روزنامه عرب زبان در اقدامی گستاخانه با پخش عکسی از حضور بازیگران زن این فیلم در جشنواره کن بخشی از صفحه اصلی‌اش را به این فیلم اختصاص داده و نوشته است: «این همه فساد در امپراتوری ملاّیان!».

و با اینحال در روزهای پایانی هفتادمین دوره جشنواره فیلم کن، خبری که انتظارش می‌رفت، شنیده شد فیلم «لرد» به کارگردانی «محمد رسول اف» انتخاب بخش نوعی نگاه این جشنواره شد. فیلمی که حرف‌هایی علیه منافع ملی می‌زند، موفق شد این جایزه را به اسم خود رقم بزند. جایزه‌ای که برای دگربار شاهدی شد بر مدعای ما که جشنواره‌های خارجی هیچ گاه دل سوز کشور و سینمای کشور نیستند و در جستجوی منافع و اهداف خودند. باشد تا مسوولان سینمایی آگاه شوند.

* صبح نو

امیدواریم خبر “بررسی رابطه تاریخی سینمای ایران و جشنواره فیلم «کن» – اخبار سینمای ایران و جهان” مورد استقبال شما قرار گرفته است. درصورت تمایل این خبر را برای دوستان خود ارسال نمائید.

منبع

  • برچسب ها:

    به اشتراک بگذارید :

    مطلب قبل و بعد
    مطالب مشابه